حضرت آن سخن را صبحگاهان برايمان فرمود و شبانگاه فراموش كرديم ، به ايشان مراجعه كرديم و عرضه داشتيم : حديثى را كه برايمان فرمودى ، فراموش كرده‌ايم و شما فرمودى : سزاوار است كه هر مؤمنى آن را فراگيرد ، پس براى ما تكرار فرما . فرمود : مسلمانى نيست كه گناه كند و خداوند گناه او را در دنيا عفو نمايد ، و خداوند جليل و گرامى باشد از اين كه در آخرت او را عقاب نمايد با اين كه در دنيا او را مهلت داده است ، سپس اين آيه را تلاوت نمود : « هر مصيبتى كه بر شما وارد مىشود ، به خاطر اعمالى است كه با دست خود تحصيل نموده و بدست مىآوريد ؛ و خداوند بسيارى ( از آن اعمال ) را عفو مىنمايد » . 271 - ابو عبيده خذّاء گويد : به امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ گفتم : فدايت گردم ! برايم دعا كن ، كه مرتكب گناهان بسيارى شده‌ام ، فرمود : اى ابو عبيده ! آرام باش ، شيطان كمك هواهاى نفسانيت نگردد ، همانا هيچ چيزى شبيه بخشش به خداوند متعال نخواهد بود .